Ang Salomon Cappadocia Ultra Trail ay higit pa sa isang karera—isang pakikipagsapalaran ito sa isa sa pinakamahiwagang tanawin sa mundo. Dumadaan ang ruta sa UNESCO World Heritage na mga lambak at nayon ng Cappadocia, Turkey, na pinagsasama ang kahanga-hanga ng kalikasan at hamon ng katawan.

Ngayong taon, ginanap ang event noong Oktubre 18–19, 2024. Hanggang kamakailan, hindi pa ako nakakatakbo ng buong marathon o kahit trail race, kahit regular akong road runner. Ngunit dahil sa masigasig na pangungumbinsi ng isang kaibigan, nagpatala ako—tatlong buwan lang bago ang race day!

Ngayon, tapos na ang 38km na ruta at may malaking pakiramdam ng tagumpay sa aking puso, nais kong ibahagi sa iyo ang aking karanasan.

🎽 Ano ang Salomon Cappadocia Ultra Trail?

Ang world-class trail running event na ito ay sponsored ng Salomon, ang kilalang French outdoor brand na itinatag noong 1947. Kasama ng Salomon, tumutulong din ang iba pang malalaking sponsor tulad ng Turkish Tourism Promotion and Development Agency, Garmin, at Intersport para maging hindi malilimutan ang event na ito.

Nagsimula ang karera noong 2014 sa nag-iisang nakapapagod na 110km ultra marathon, ngunit dahil sa tumataas na popularidad at pangangailangan sa mas madaling distansya, nagdagdag ng dalawang kategorya:

1. CUT (Cappadocia Medium Trail) – 63km
2. CST (Cappadocia Short Trail) – 38km

Sumali ako sa CST 38km na kategorya ngayong taon—unang beses ko sa trail running.

🎒 Pagkuha ng Kit – Isang Aral

Kung tatakbo ka sa susunod na taon, huwag kalimutan ang mandatory gear! Nasa official website ang lahat ng kailangan, ngunit sa kasamaang-palad, hindi namin binasa nang maigi ng mga kaibigan ko ang listahan. Dumating kami sa kit pick-up station noong Biyernes, para lang sabihan na hindi namin makukuha ang race kit nang walang tamang kagamitan.

Kailangan naming magmaneho ng isang oras pabalik sa hotel para kunin ang lahat:

1. Trail running shoes
2. 1L na tubig
3. Pito (whistle)
4. Emergency blanket
5. Elastic collapsible cup
6. Bandage

Matapos lang maipakita ang lahat ng ito ay pinayagan kaming kunin ang race kit. Mukhang bagong ipinatupad ngayong taon ang gear check system, dahil sinabi ng mga bumabalik na runner na hindi ito gaanong mahigpit sa mga nakaraang edisyon.

🏞️ Ang Simula: Maganda ang Tanawin, Matarik, at Siksikan

Eksaktong 10 AM, nagtipon kami sa starting line sa Göreme, kung saan puwedeng iwan ng mga runner ang gamit sa official kit bag. Bagama’t may nakatalagang posisyon ayon sa bib number, relaxed ang atmospera at malayang pinili ng maraming runner kung saan magsisimula.

Ang unang 1–2km ay matarik at siksikan—halos imposibleng tumakbo. Ngunit hindi nagtagal, bumukas ang daan sa madamong parang at magagandang trail, at napahinto ako para tamasahin ang tanawin: mala-pangarap na lambak, makasaysayang kuweba-bahay, at suson-susong bato na parang galing sa isang painting.

Pagkatapos naming dumaan sa maliliit na kalye at sa napakagandang bahagi na may mga cave hotel, nakarating kami sa unang checkpoint sa 12km—may tubig, cola, saging, at cereal bar.

🧗‍♀️ Ang Gitna: Mailap, Hilaw, at Maganda

Sa pagitan ng una at ikalawang checkpoint ang paborito kong bahagi ng trail. Lalong naging mailap ang ruta habang dumadaan kami sa likas na kuweba, tumatawid sa mga troso sa ibabaw ng maputik na lawa, at umaakyat sa malalaki at maliliit na bato. Para itong outdoor obstacle course na dinisenyo mismo ni Inang Kalikasan.

Ang ikalawang checkpoint, mga 24km na, ay naging malugod na pahinga—may cake, biscuit, tinapay, at ang karaniwang energy food. May mga runner na umupo at nagkuwentuhan, habang ang iba ay kumuha ng mabilisang kagat at nagpatuloy. Pinili ko ang gitnang paraan—sapat na oras para mag-refuel at maghanda sa isipan para sa susunod.

🥵 Ang Huling Bahagi: Sakit, Tibay ng Loob, at Pinagsamang

Sinubok ng huling 14km ang lahat—ang aking stamina, mindset, at willpower. Sa paligid ng maliit na bukid na may mga kambing at bahay-bato, muling bumulusok ang trail sa magaspang na lupain. Paulit-ulit kong tinitignan ang aking Garmin watch, na parang nagyelo sa oras habang dahan-dahang dumadaan ang bawat kilometro.

Walang nagsasalita sa bahaging ito. Nakatingin ang lahat sa kalooban. Ngunit may tahimik na ugnayan sa amin—paggalang sa isa’t isa, tahimik na paghihikayat, at sama-samang kagustuhang makatapos.

Nilabanan ko ang takot na mawala, matisod sa hindi pantay na daan, o makasalamuha pa ng wildlife. Ngunit sa huli, may nagsasakit na binti at pusong puno, nakita ko ang finish line.

🏁 Finish Time: 5 Oras 11 Minuto

Hindi malilimutan ang pagtawid sa linyang iyon. Hindi pa ako nakakatakbo ng ganoon kahabang distansya sa kalikasan, at ang pagtatapos ng aking kauna-unahang trail marathon—sa Cappadocia pa mismo—ay parang personal na turning point.

Ang trail running sa ganitong tanawin ay higit pa sa pisikal na hamon. Malalim na paglalakbay ito sa isipan na tumutulong sa iyong matuklasan ang kaya mong gawin. Mas malakas, mas focused, at walang katapusang inspirasyon ang nararamdaman ko dahil sa karanasang ito.